..:: HOME ::..
..:: OPISY ::..
..:: HISTORIA ::..
..:: GALERIA ::..
..:: EWOLUCJA ::..
..:: CIEKAWOSTKI ::..
..::PODZIAŁ MODELI::..
.::DANE TECHNICZNE::.
.:ARTYKÓŁY Z GAZET:.
..:: KONSTRUKTOR ::..
..:: MINI CLUBMAN ::..
.:MINI-LIMUZYNA:.
..:: MINI MOKE ::..
..:: MINI PICK-UP ::..
..:: MINI GT ::..
..:: MINI CABRIO ::..
..:: MINI 4 DOOR ::..
..::1 9 5 9 - 1 9 8 3::..
..::1 9 8 3 - 1 9 9 0::..
..::1 9 9 0 - 2 0 0 0::..
Alec Issigonis został mianowany przez prezesa BMC Leonarda Lorda głównym konstruktorem małego samochodu, zdolnego do konkuręcji z zalewającymi rynek autami innych marek. Za stworzenie projektu Mini otrzymał tytuł szlachecki ..:: WIĘCEJ ::..
|
 |
|
|
"Ogólna Historia"
|
Pierwsze Mini powstało z rąk Sir Alec Issigonisa w 1959 roku i istniało pod nazwą Minor. Kolejne wersje - Riley i Wolseley - powstały 3 lata później. Autko stało się sławne dzięki wygranej Cooperów w wyścigu Monte Carlo. Po raz pierwszy nazwa Mini pojawiła się w 1970 roku gdy produkcję auta przejął brytyjski Leyland. Nieco większy model z przedłużonym przodem i większym silnikiem został nazwany Clubman. W 1980 roku powstała nowa nazwa auta - Austin Mini Metro. Jednak szybko z niej zrezygnowano i powrócono do starego określenia MINI.
Autko łatwo wyróżnia się z tłumu dzięki charakterystycznym ściętym tyle i uśmiechniętym przodzie. Mini, bez większych zmian przetrwało 40 lat. Przez ten okres czasu pojawiła się jedynie poduszka powietrzna kierowcy i ABS, oraz nieco modernizowano silnik m.in. przez dodanie wtrysku paliwa. Wszystko inne zostało tradycyjne i proste. I to właśnie dodaje mu uroku i stylu.
W 1999 roku MINI obchodził swoje 40-te urodziny , i w tymże roku został również wybrany 2-gim samochodem stulecia (The World's Second Car of the Century), jednocześnie uznano go za jeden z najlepszych projektów w świcie inżynierii samochodowej.
Ale zacznijmy od początku. Projektantem MINI był Sir Alec Issigonis (1906-1988), urodzony w Izmirze ( Turcja) w zamożnej rodzinie. Syn greka i niemki. W 1923 Sir Alec przybywa do Wielkiej Brytanii, aby studiować inżynierię. Po ukończeniu studiów podejmuje się paru prac jako inżynier samochodowy, w 1936 dołącza do Morris Motor Design Team (który potem przekształci się w BMC) i obejmuje stanowisko projektanta zawieszeń. Podczas II wojny światowej dołącza do zespołu projektującego kompaktowy samochód, który zostanie nazwany Morris'em Minor'em (jego produkcja rozpocznie się w 1948 roku i samochód odniesie wielki sukces). W 1950 Issigonis zaczął eksperymentować z prototypem Morrris'a Minor'a z przednim napędem. Lecz ten projekt został odrzucony i nigdy nie wszedł do produkcji. Później to rozwiązanie zostanie wykorzystane w MINI. Po spędzeniu 3 lat w firmie Alvis (produkującej części dla wojska) w 1955 Issigonis powraca do BMC (British Motor Corporation), i zostaje nominowany przez Leonarda Lorda (ówczesnego prezesa BMC) na stanowisko głównego projektanta.
Kiedy wybucha kryzys paliwowy wywołany blokadą Kanału Sueskiego, Leonard Lord dostrzega potrzebę stworzenia małolitrażowego samochodu dla BMC. W marcu 1957 Lord nakazuje Issigonisowi zaprzestanie prac na wszystkimi innymi projektami, i poleca mu aby skupił się na stworzeniu niewielkiego auta ze wszystkich dostępnych i w tym czasie produkowanych przez BMC części (ten warunek miał zapewnić niski koszt produkcji samochodu).
Idea była następująca: zbudować pojazd o małych wymiarach, który pomieściłby 4 dorosłe osoby wraz z bagażami. Sposobem na osiągnięcie tego celu, był samochód z niezależnym zawieszeniem wszystkich czterech kół, poprzecznie umieszczonym 4 cylindrowym silnikiem, napędem na przód i skrzynią biegów pod wałem korbowym oraz chłodnicą umieszczoną wzdłużnie po lewej stronie bloku silnika. Pierwszy projekt Sir Alec narysował na chusteczce w restauracji, potem samochód przybrał następujące wymiary: 3050mm szerokości, 1041mm długości i 1035mm wysokości. W taką karoserię wsadzono stary A-Seryjny silnik, używany wcześniej w Austinie A37 i Morrris'ie Minor'ze.
Po dwóch latach projektowania 26. sierpnia 1959 roku, Morris MINI Minor zostaje pokazany prasie. MINI na początku jest sprzedawany jako Austin Seven i Morris Minor (później nazwa zmieni się na Morris Mini). MINI od samego początku cieszy się dużym zainteresowaniem wśród klientów i jest sprzedawany w bardzo dużych ilościach. Samochód zauważyli również ludzie zajmujący się wyścigami samochodowymi którzy szybko dostrzegli potencjał tkwiący w tym autku. Samochód cechował się znakomitą przyczepnością w każdym terenie, ale skromny silnik o pojemności 848 cm i 34 KM był niestety o wiele słaby aby można było się nim ścigać. Zaczęto, więc modyfikować jednostkę napędową.
Jedną z pierwszych osób, które zwróciły uwagę na MINI i jego możliwości był John Cooper (1923 - 2000), który zdobył mistrzostwo świata konstruktorów w Formule 1 w latach 1959 i 1960. Pod koniec lat 50 - tych John Cooper został managerem zespołu formuły Junior zakładów BMC i zaprzyjaźnił się z Alec'iem Issigonis'em. Cooper zaproponował Issigonisowi, aby zmodernizować silnik MINI i wystartować nim w rajdach. Początkowo Alec sprzeciwiał się temu pomysłowi, jednakże z czasem przekonał się do niego. Cooper wsadził w karoserię MINI silnik o pojemności 997 cm, zamontował tarcze hamulcowe z przodu oraz podwójny gaźnik. Taka kombinacja spowodowała wzrost mocy do 55 KM. I tak w październiku 1961 roku powstał MINI Cooper. Auta te weszły na rynek pod nazwami Austin i Morris.
BMC potraktowała projekt ścigania się MINI na tyle poważnie, że utworzono pierwszy oficjalny zespół rajdowy. Zatrudniono kierowców i pilotów, zespół potocznie nazywano "Latającymi Finami". Do zespołu należeli: Rauno Aaltonen, Timo Makinen i Paddy Hopkirk.
MINI powoli zaczęły odnosić sukcesy, ale aby osiągnąć mistrzostwo potrzeba było silnika o większej mocy. W 1963 silnki został zmodyfikowany i powiększono go do 1071 cm, te modyfikacje pozwoliły "wycisnąć" z niego 70 KM. MINI z takim silnikiem został nazwany Cooper S (S oznaczało Special). I to ta wersja pozwoliła zająć MINI i jego kierowcom pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej w Rajdzie Mnte Carlo w 1964.
Bardzo szybko po raz kolejny zmodyfikowano silnik do 1275 cm (78 KM), i w 1965 roku MINI wygrywa Rajd Monte Carlo po raz drugi (kierowcą jest Timo Makinen). Historia powtarza się w roku 1966, kiedy to 3 Morris'y Mini Cooper S kończą rajd Montre Carlo na pierwszy, drugim i trzecim miejscu. Kierowali nimi: Makinen, Aaltonen i Hopkirk. Fakt, iż ten sam brytyjski zespół, trzy razy z rzędu, zajął pierwsze miejsce w tak prestiżowym rajdzie, doprowadził Francuzów (organizatorów rajdu) do wściekłości. Sędziowie (oczywiście francuscy) postanowili wziąć pod "lupę" wszystkie trzy MINIaki. Po paru godzinach BARDZO DOKŁADNEGO przyglądania się samochodom, stwierdzono, że żarówki użyte w przednich światłach oraz halogenach, posiadają włókna niespełniające francuskich regulacji i wymagań. Wszystkie 3 MINI (zajmujące 1, 2 i 3 miejsce) zostały zdyskwalifikowane, również Roger Clark (zajął 4 miejsce) jadący Fordem Lotus -Cortina został zdyskwalifikowany. I tym oto sposobem Citroen wygrał rajd!!! Ten incydent do dziś pozostaje największym skandalem związanym z rajdami samochodowymi.
Ale zemsta była słodka, w 1967 roku Rauno Aaltonen wygrywa ponownie Rajd Monte Carlo, dając tym samym trzecie oficjalne zwycięstwo MINI w tymże rajdzie. W 1968 roku trzy Mini Cooper'y S przyjechały na 3, 4, i 5 miejscu. Ustąpiły miejsca jedynie nowemu Porsche 911S oraz Fordowi Escortowi.
W latach 60-tych MINI wygrało ponad 25 rajdów (były to w większości rajdy lokalne tzn. np. Mistrzostwa Wielkiej Brytanii itp.) zarówno rozgrywanych w terenie jak i na torach wyścigowych. W tych czasach MINI ścigało się z takimi samochodami jak: Mustang, Corvetta, Austin-Healey, MG, Triumph i wiele wiele innych. Jednakże prawie zawsze MINI wygrywało lub plasowało się w ścisłej czołówce.
W październiku 1967 wychodzi na rynek MkII, posiada on szerszą tylnią szybę, większy przedni grill i tylnie światła stają się prostokątne. Jest to bardzo rzadka wersja, ponieważ dwa lata później BMC przekształca się w BLMC (British Leyland Motor Corporation) i wypuszcza na rynek wersję MkIII. Znaczącą zmianą w tym wydaniu MINI jest to, iż szyby w przednich drzwiach nie przesuwają się już na boki, lecz są chowane w dół za pomocą korbki. W 1971 zakończono produkcję Cooper'ów. Podjęto taką decyzję, gdyż już w roku 1969, były w BLMC silne naciski aby zmodernizować MINI wizualnie i technicznie. Cooper'y zastąpiono modelem Clubman, którego szczególną i najmocniejszą wersją jest model 1275GT. Pomimo tego, że jest to MINI z krwi i kości nie został dobrze odebrany przez potencjalnych nabywców. Produkcję Clubman'a zakończono ostatecznie w 1980 roku.
W tym samym roku BLMC przekształca się w Austin Morris Group, a MINI są sprzedawane jako Austin MINI. Charakterystyczną i symbolizującą tę zmianę cechą jest zamina kół z 10 calowych na 12 calowe. W 1988 AMG zostaje przyłączona do Rover Group a MINI zmienia nazwę na Rover MINI (ta nazwa pozostaje, aż do końca produkcji).
W 1990 powraca do produkcji legendarny Cooper, wstawiono do niego silnik o pojemności 1275 cm, z którego uzyskano 61 KM. Jest to najszybsze i najmocniejsze MINI od czasów Cooper'ów S.
Rok później silnik 1275 cm zostaje wyposażony we wtrysk paliwa i John Cooper zaczyna sprzedawać pierwszy zatwierdzony przez Rover'a zestaw modyfikujący silnik, który podnosi moc do 80 KM. MkIII jest produkowany do roku 1996, kiedy to Rover przedstawia MkIV. Największymi zmianami jest wprowadzenie poduszki powietrznej dla kierowcy, belek chroniących pasażerów przy uderzeniach bocznych w drzwiach. Ale największą zmianą jest przemieszczenie chłodnicy z lewej strony na przód - przed silnik. John Cooper wypuszcza też na rynek najmocniejszą 90 KM wersję Cooper'a S.
Oprócz zwykłego nadwozia tzw. sedan, MINI był produkowany w wielu innych wersjach: Pick-Up, Van, Moke (wersja dla wojska), Combi (tutaj w wersji Countryman), Cabrio i ze zmienioną przednią częścią nadwozia jako Clubman Estate oraz Mini Clubman. MINI jeździło wiele znanych osób m.in.: Niki Lauda, Enzo Ferrari, Steve McQueen, John Lennon i wiele wiele innych znanych osób.MINI służył również w Brytyjskiej Policji.
Do dnia dzisiejszego wyprodukowano na całym świecie 5.387.862 sztuk MINI. Ostatni MINI oficjalnie zjechał z taśmy produkcyjnej w Longbridge 14 września 2000 roku.
I na tym się kończy historia MINI. Choć ciągle jeszcze trzeba mieć nadzieję, na to, że może jeszcze kiedyś MINI powróci do produkcji (ale jest to raczej pobożne życzenie - Choć kto wie może za parę lat ;) ????).
Artykul pochodzi ze strony http://www.mini.glt.pl/
Entuzjaści MINI wybrali ten właśnie samochód nie doszukując się w nim wad ani nie dokonując porównań z innymi, skonstruowanymi trzydzieści lat później samochodami - tym samym wyłamując się z milionowego kręgu 126p i jego następców. Często MINI jest drugim samochodem dla ludzi jeżdżących na co dzień dużymi samochodami.
Zbudowany w 1959 r przez Alec Issigonis'a konstruktora koncernu British Motor Corporation samochód nazwany MINI produkowany był nieprzerwanie przez 40 lat w nie zmienionej poza drobnymi szczegółami wersji nadwozia.
Niepowtarzalny Mini jest dziełem równie oryginalnego twórcy. Issigonis urodził się w 1906 roku w Izmirze, w zamożnej rodzinie. Terytorium to wyrywali sobie nawzajem Grecy i Turcy i gdy po I wojnie światowej te ziemie zajęli Turcy, rodzina Issigonisa przeniosła się do Wielkiej Brytanii. Tam w wieku 15 lat Alec po raz pierwszy poszedł do szkoły. Matkę było stać tylko na technikum. W ten sposób Issigonis poznał tajniki przyszłego zawodu. Trzy razy zdawał na politechnikę Battersea, oblewając za każdym razem matematykę. Dostrzeżono jednak nieprzeciętne zdolności Issigonisa i ostatecznie otrzymał on dyplom inżyniera. Powtarzał potem zawsze, że matematyka jest zupełnie bez sensu. Nie znosił także stylistów. Gdy zachwycony kształtami prototypu Mini, Giovanni (Pinin) Farina zapytał Issigonisa, czy jest on także stylistą, ten odburknął: "Jestem inżynierem". Podobnie jak do stylistów odnosił się do badań marketingowych, nazywając je "bzdurą".
Issigonis miał niesłychane wyczucie materiału i swoimi wielkimi dłońmi naszkicował kilka udanych konstrukcji, w tym Morrisa Minora - pierwszy brytyjski samochód, którego wyprodukowano ponad milion sztuk. Ten oszczędny aż do przesady człowiek odcisnął na Mini niezatarte piętno. Projektując samochód założył, że to, co mu odpowiada, będzie dobre dla... wszystkich. Ponieważ sam nie lubił radia, w Mini nie przewidział na nie miejsca.
Za stworzenie auta Issigonis otrzymał tytuł szlachecki. Dziś proste z pozoru dla nas autko było prekursorem mnóstwa nowych technologii i idei.
Aby otrzymać mały, a jednocześnie jak najprzestronniejszy samochód, Issigonis zdecydował się na poprzecznie ustawiony 4-cylindrowy silnik zblokowany ze skrzynią biegów i przekładnią główną. Wszystkie te zespoły miały wspólne smarowanie olejem silnikowym. Dziesięciocalowe koła umieszczono w narożach nadwozia, co nie tylko zapewniało więcej miejsca dla pasażerów, ale i stabilność samochodu. Jako element resorujący zastosowano gumowe stożki, opracowane przez Alexa Moultona. Tylko guma zapewniała odpowiedni komfort jazdy przy obciążeniu zarówno jedną, jak i czterema osobami. Po czterech miesiącach intensywnych prac nad projektem ADO 15 zbudowano pierwszy prototyp.
Gdy upewniono się, że układ napędowy ze skrzynią biegów pod silnikiem jest wystarczająco trwały, co zajęło kolejne 9 miesięcy, zalecono wprowadzenie modelu do produkcji w ciągu najbliższego roku. W 1959 roku rozpoczęto produkcję i samochód szybko stał się przebojem.
Dzięki zastosowanym w tym samochodzie rozwiązaniom jak: silnik z przodu ustawiony poprzecznie, napęd przedni i uniwersalna forma nadwozia, osiągnięto wydaje się szczyt wykorzystania wnętrza. Zamiast mechanizmów podnoszenia szyb w drzwiach bocznych pierwszej wersji samochodu zastosowano szyby przesuwane. W ten sposób uzyskano miejsce w drzwiach na duże schowki służące do przewożenia podręcznych przedmiotów. (Anegdota z tamtego okresu - na pewno zmieści się tam kilka butelek dobrego wina na piknik - takie dzisiejsze "grilowanie"). Wersja z 1959 nie miała tradycyjnej deski rozdzielczej. Informacje przekazywał kierowcy umieszczony centralnie prędkościomierz z umieszczonymi na obwodzie lampkami kontrolnymi. Wszystkie przełączniki były dźwigienkowe. Włącznik rozrusznika znajdował się w podłodze między siedzeniami. Zastosowano również nożny przełącznik świateł drogowych i mijania.
MINI ma wnętrze samochodu niemal średnio litrażowego (chodzi o pojemność silnika ok. 1,4 i jest to oczywiście odniesienie do konstrukcji z tamtych lat) , co przy małej długości nadwozia było i nadal jest dużym sukcesem kompozycyjnym, powielonym później w małych samochodach innych producentów.
MINI otrzymał na początek silnik o pojemności 848 cm3 zespolony ze skrzynią biegów i przekładnią główną w jednym bloku napędowym. Chłodnica nie zmieściła się z przodu komory silnikowej, umieszczono ją po lewej stronie silnika równolegle do osi podłużnej pojazdu.
Auto sympatycznie wyglądało i sprzedawane jako Austin Seven lub Morris Mini Minor błyskawicznie podbiło serca wszystkich. W 1962 roku zbudowano półmilionowy egzemplarz, a milionowy 3 lata później. Do października 2000 roku, kiedy to zakończono produkcję Mini, wykonano niemal 5,4 mln. tych autek. Ostatni egzemplarz miał numer 5 387 862. Ponad połowę wyeksportowano, a budowano je m.in. we Włoszech, Australii i Portugalii.
W 1962 roku wprowadzono jednolitą nazwę Mini, a 7 lat później stała się ona niezależną marką. Powstawały wersje: z wyodrębnionym bagażnikiem, kombi, furgon, pick-up oraz... wojskowa MOKE. W wyposażeniu pojawiły się nawet: automatyczna skrzynia biegów (w 1965, a potem od 1974 roku) i opony Dunlop Denovo umożliwiające (w razie przebicia) jazdę bez powietrza (1974). Najsłynniejsza była jednak wprowadzona w 1961 roku sportowa wersja Cooper.
W eksploatacji samochody te wykazały się wieloma zaletami z których najważniejsze to doskonałe prowadzenie i trzymanie się drogi nawet przy dużych prędkościach i na ostrych zakrętach, bardzo dobre przyspieszenie wersji z silnikami Coopera, niskie zużycie paliwa, obszerne wnętrze, duża trwałość silnika i innych zespołów.
Samochody MINI stały się popularne nie tylko w Wielkiej Brytanii, kupowano je w wielu krajach świata.
Były produkowane nie tylko przez firmy Morris i Austin, ale także przez inne należące do koncernu BMC a później British Leyland, jak Riley, Wolseley a także Van Den Plas - wersje najbardziej komfortowo wyposażone.
Z biegiem lat MINI otrzymał kilka wersji silników, oprócz 848 także 998, 1098, 1275 cm3. Niektóre z silników zmodyfikowanych do celów sportowych przez konstruktora John Cooper'a - Cooper 970, 997, 998, 1071 i 1275 cm3, zastosowano w samochodach MINI Cooper S homologowanych w grupie I.
Produkowano również wersję Minimatic z automatyczną skrzynią biegów Automotive Products.
Od 1965 roku angielskie MINI zaczęły wytwarzać również włoskie zakłady Innocenti w Mediolanie. Najpierw MINI montowany był z silnikiem 848 a następnie 998 i 1275. Włosi lubią samochody o większej dynamice, dlatego w produkcji pozostały tylko dwie ostatnie wersje silników.
Po dziesięciu latach montażu MINI we Włoszech BL zdecydował się na złożenie zamówienia w firmie stylistycznej Bertone celem opracowania nowego nadwozia do tego pojazdu. W ten sposób powstał samochód Innocenti MINI 90 lub 120 zależnie od zastosowanego silnika 998 lub 1275 cm3
Nowe nadwozie zaprezentowano na salonie w Turynie jesienią 1974 roku i wytwarzano tylko pod włoską marką. Włoskie MINI w obu wersjach otrzymało koła 12" oraz tarczowe hamulce z przodu. Podobne hamulce miała wówczas tylko najszybsza angielska wersja MINI 1275 GT. Obecnie produkowane angielskie MINI (artykuł z 1996 roku - przyp. autora), posiadają również 12" koła i tarczowe hamulce z przodu). Innocenti z angielskimi silnikami i zawieszeniami kół produkowane były do roku 1982.
W roku 1996 MINI miał już skończone 36 lat i nadal był produkowany i sprzedawany. W tym czasie producent nosił nazwę ROVER CARS. Coś jest w tym samochodzie takiego, co sprawia, że pomimo upływu lat nadal widać go na drodze i wielu klientów decyduje się na kupno mimo stosunkowo wysokiej ceny. Dla informacji aktualne w tamtym okresie ceny w Wielkiej Brytanii: Modele 1966
1,3 Rover Mini Sprite - 5895 L, Myfair - 7325 L,
1,3 i Cooper - 7695 L, Cabrio - 11 995 L
Najdroższa wersja Cabrio posiadała silnik serii A o pojemności 1275 cm3 z jedno punktowym wtryskiem paliwa o mocy 63 KM. Od 0 do 100 km/h auto rozpędzało się w 12,5 sek. Prędkość maksymalna 150 km/h
Również i w tym roku (1996), samochody Morris MINI Cooper wystartowały w kolejnej 64 edycji rajdu Monte Carlo. Należy przypomnieć, że były one bezkonkurencyjne w tym rajdzie podczas startów w latach 1964, 65 i 67. Oczywiście teraz nie stanowią już zagrożenia dla innych marek ale sam fakt udziału w imprezie tej rangi, samochodów skonstruowanych przed 37 laty (do 1996) również ma przekonywujące znaczenie.
| |
 |
|
.:KONIEC PRODUKCJI:.
..:: SUBSKRYPCJA ::..
..:: OGŁOSZENIA ::..
..:: WARSZTAT ::..
..:: PORADY ::..
..:: FORUM ::..
..:: LINKI ::..
..:: ZLOTY ::..
..:: KONTAKT ::..
..:: WASZE MINI ::..
..:: USŁUGI ::..
..:: LOKALIZACJA ::..
..:: REGULAMIN ::..
..::SPRZEDAM AUTO::..
..:: KUPIĘ AUTO ::..
.:SPRZEDAM CZĘŚCI:.
..:: KUPIĘ CZĘŚCI ::..
Ostatni eglemplarz Mini zjechał z taśmy produkcyjnej w Longbridge 4 września 2000 roku i miał numer 5 3 8 7 8 6 2. Był koloru czerwonego. Po 41 Latach produkcji do głosu dochodzi następca, który tak różni sie od pierwowzoru, jak VW Beetle od starego "Garbusa" ..:: WIĘCEJ ::..
|
