MENU ..:: HOME ::.. ..:: OPISY ::.. ..:: HISTORIA ::.. ..:: GALERIA ::.. ..:: EWOLUCJA ::.. ..:: CIEKAWOSTKI ::.. ..::PODZIAŁ MODELI::.. .::DANE TECHNICZNE::. .:ARTYKUŁY Z GAZET:. ..:: KONSTRUKTOR ::.. WERSJE SPECJALNE ..:: MINI CLUBMAN ::.. .:MINI-LIMUZYNA:. ..:: MINI MOKE ::.. ..:: MINI PICK-UP ::.. ..:: MINI GT ::.. ..:: MINI CABRIO ::.. ..:: MINI 4 DOOR ::.. EWOLUCJA ..::1 9 5 9 - 1 9 8 3::.. ..::1 9 8 3 - 1 9 9 0::.. ..::1 9 9 0 - 2 0 0 0::.. GŁÓWNY KONSTRUKTOR Alec Issigonis został mianowany przez prezesa BMC Leonarda Lorda głównym konstruktorem małego samochodu, zdolnego do konkuręcji z zalewającymi rynek autami innych marek. Za stworzenie projektu Mini otrzymał tytuł szlachecki ..:: WIĘCEJ ::..

Strona Główna "Ogólny opis" Chyba żaden z obecnie spotykanych na naszych ulicach samochodów nie wzbudza tyle sympatii, co Mini. Świat ujrzał to autko po raz pierwszy w roku 1959. Jego twórcą był genialny konstruktor Alec Issigonis, przed, którym postawiono niebanalne zadanie. Miał on mianowicie stworzyć nieduży samochód posiadający cztery pełnowartościowe miejsca dla pasażerów. Z powierzonego zadania Sir. Alec Issigonis (w 1969 roku za stworzenie projektu Mini przyznano mu tytuł szlachecki) wywiązał się wyśmienicie. W nadwoziu o długości trzech metrów zdołał wygospodarować miejsce dla czterech dorosłych osób. Udało mu się to dzięki poprzecznemu umieszeniu silnika w przedniej części auta. Silnik przekazywał swą moc na koła przednie poprzez skrzynię biegów ulokowaną bezpośśrednio pod motorem, a dokładniej w misce olejowej. To, co teraz uchodzi za standardowe rozwiązanie w większości małych samochodów, wtedy wzbudziło ogromną sensację. Prawie wszystkie ówczesne samochody były sporymi limuzynami z niemałymi silnikami napędzającymi tylne koła. Toteż na początku swego istnienia ten sympatyczny samochodzik nie miał łatwego życia. Właśnie poprzez swoją sensacyjną konstrukcję, małe wymiary oraz spartańskie wyposażenie wzbudzał wiele kontrowersji i zastrzeżeń. Nie były one bezpodstawne, gdyż dla zaoszczędzenia miejsca wewnątrz auta prawie zrezygnowano z deski rozdzielczej. Prawie -gdyż pozostał centralnie umieszczony prędkościomierz oraz kilka najważniejszych przełączników. Na wprost kierowcy i pasażera znajdowały się dość duże półki na drobne przedmioty. A żeby szerokość wnętrza była wystarczająca, zawiasy drzwi powędrowały na zewnątrz auta, a wewnętrzne klamki zastąpiono metalową linką. Korbki do otwierania szyb także okazały się zbędne, ponieważ szyby nie były opuszczane, a jedynie przesuwane. Samochód miał także malutki 116 litrowy bagażnik (schowek) oraz stał na skromnych 10-calowych kołach. Napędzał go silnik o pojemności 848 cm3 i mocy 34 KM. [1b] Na początku produkcji samochód nazywał się Austin-Morris i dopiero w 1961 roku po ingerencji specjalisty od ówczesnego tuningu Johna Coppera auto otrzymał nowe imię - Mini Copper. To właśnie dzięki wspomnianemu Panu Cooperowi świat na dobre przekonał się do Mini, kiedy to w 1964 roku usportowiona wersja auta zameldowała się jako pierwsza na mecie sławnego Rajdu Monte Carlo. Sukces ten został powtórzony w roku 1965 i 1967, zyskując sobie jednocześnie miano "piekielnego pudełka". Po tych sukcesach wszyscy zaczęli poważnie podchodzić do tego samochodu zauważając jego niespotykane wygospodarowanie przestrzeni. Ludzie pokochali ten mały i sprytny pojazd, który bez problemu poruszał się po coraz bardziej zatłoczonych ulicach wielkich miast. W roku 1969 po świecie jeździło już ponad 2 miliony Mini, a całkowita liczba wyprodukowanych Mini to 5 387 862. Wynik ten osiągnięto w roku 2000, kiedy to z taśm produkcyjnych zjechał ostatni egzemplarz tego pojazdu. Stało się tak gdyż kontrolę nad firmą Rover (od roku 1986 Mini należało właśnie do Rovera) przejęło BMW. Po krótkim czasie BMW zrezygnowało z inwestowania w Rover'a jednak postanowiło zachować markę Mini. To właśnie BMW odpowiedzialne jest za powstanie następcy tego sympatycznego autka W ciągu 41 lat produkcji "stare" Mini skuteczni opierało się trendom i niewiele zostało w nim zmienione w porównaniu z pierwowzorem z 1959 roku. Wprowadzono m.in. normalną tablicę rozdzielczą (później zdobioną nawet drewnem i chromem), zawiasy drzwi zniknęły z karoserii, wprowadzono opuszczane szyby, a w 1995 w kole kierownicy umieszczono nawet poduszkę powietrzną. Nieśmiało zwiększano pojemności silnika, który ostatecznie miał 1,3 l pojemności i osiągał 63 KM. Niestety nowy model oprócz kilku nostalgicznych szczegółów niewiele ma wspólnego ze swoim przodkiem. Bawarskie Mini jest już świetnie dopracowanym i wykończonym pojazdem, który także ceną przypomina bardziej limuzynę klasy średniej, a nie tani, skromny samochodzik, który przez swoje życie poruszył miliony serc na całym globie.

MENU .:KONIEC PRODUKCJI:. ..:: SUBSKRYPCJA ::.. ..:: OGŁOSZENIA ::.. ..:: WARSZTAT ::.. ..:: PORADY ::.. ..:: FORUM ::.. ..:: LINKI ::.. ..:: ZLOTY ::.. ..:: KONTAKT ::.. ..:: WASZE MINI ::.. WARSZTAT ..:: USŁUGI ::.. ..:: LOKALIZACJA ::.. OGŁOSZENIA ..:: REGULAMIN ::.. ..::SPRZEDAM AUTO::.. ..:: KUPIĘ AUTO ::.. .:SPRZEDAM CZĘŚCI:. ..:: KUPIĘ CZĘŚCI ::.. SUBSKRYPCJA Zawsze bierzące informacje na twojej poczcie! Twój email Wpisz na listęWypisz z listy POLEĆ SERWIS UMARŁ KRÓL... Ostatni eglemplarz Mini zjechał z taśmy produkcyjnej w Longbridge 4 września 2000 roku i miał numer 5 3 8 7 8 6 2. Był koloru czerwonego. Po 41 Latach produkcji do głosu dochodzi następca, który tak różni sie od pierwowzoru, jak VW Beetle od starego "Garbusa" ..:: WIĘCEJ ::..